NIKARAGUA

NIKARAGUA

Nikaragua (Nicaragua, Republika Nikaragui ? República de Nicaragua) ? państwo w Ameryce Środkowej, położone między Hondurasem na północy, a Kostaryką na południu. Na zachodzie na długości 320 km oblewają ją wody Oceanu Spokojnego, a na wschodzie na długości 480 km ? wody Morza Karaibskiego.

Hymn Państwowy

Tytuł: Salve a tí


Godło Państwowe

...

Godło państwa NIKARAGUA

Dane podstawowe

Managua

Managua to stolica kraju Nikaragua.

Stolica

hiszpański

Oficjalny język urzędowy dla kraju Nikaragua to język hiszpański.

Język urzędowy

republika

Ustrój polityczny dla kraju Nikaragua to republika.

Ustrój polityczny

prezydent Daniel Ortega Saavedra

Głowa państwa dla kraju Nikaragua to prezydent Daniel Ortega Saavedra.

Głowa państwa

prezydent Daniel Ortega Saavedra

Szefem rządu dla kraju Nikaragua jest prezydent Daniel Ortega Saavedra.

Szef rządu

115. na świecie 129 494

Powierzchnia dla kraju Nikaragua to 115. na świecie 129 494 km2.

Powierzchnia km2

miejsce

Miejsce pod względem wielkości powierzchni państwa na świecie dla kraju Nikaragua to miejsce.

Powierzchnia na świecie

110. 5 570 000

Liczba ludności dla kraju Nikaragua to 110. 5 570 000 mieszkańców.

Liczba ludności

miejsce

Miejsce pod względem ilości ludności dla kraju Nikaragua to miejsce na świecie.

Ludność na świecie

43

Gęstość zaludnienia dla kraju Nikaragua to 43 osób/km2.

Gęstość zaludnienia

córdoba (NIO)

Oficjalna jednostka monetarna dla kraju Nikaragua to córdoba (NIO).

Jednostka monetarna

UTC -5

Ustalona strefa czasowa dla kraju Nikaragua to UTC -5.

Strefa czasowa

Salve a tí

Tytuł hymnu państwowego dla kraju Nikaragua to Salve a tí.

Hymn państwowy

NI

Kod ISO 3166 dla kraju Nikaragua to NI.

Kod ISO 3166

.ni

Domena internetowa dla kraju Nikaragua to .ni.

Domena Internetowa

NIC

Kod tablic samochodowych, rejestracyjnych aut dla kraju Nikaragua to NIC.

Kod samochodowy

+505

Kod telefoniczny dla kraju Nikaragua to +505.

Kod telefoniczny

Dominująca religia dla kraju Nikaragua to .

Religia dominująca

Produkt Krajowy Brutto dla kraju Nikaragua to .

PKB

Produkt Krajowy Brutto na osobę dla kraju Nikaragua to .

PKB na osobę

Geografia Wschodnie wybrzeże Nikaragui ma charakter wybrzeża lagunowego. Nadmorska nizina, miejscami zabagniona, nosi nazwę Wybrzeża Moskitów. Dalej ku zachodowi ciągnie się wyżyna, którą przecina kilka pasm górskich. Najwyższe z nich, Cordillera Isabelia ze szczytem Mogotón, osiąga wysokość 2438 m n.p.m. Krawędź tej wyżyny, równoległa do wybrzeża pacyficznego, stanowi północno-wschodnią ścianę rowu tektonicznego. W jego zagłębieniu znajdują się dwa wielkie jeziora ? Nikaragua i Managua. Za rowem tektonicznym, wzdłuż wybrzeża, ciągnie się rząd 40 wulkanów, z których najwyższy jest El Viejo ? 1780 m n.p.m. Najbardziej znanym wulkanem jest Momotombo (1258 m n.p.m.) nad jeziorem Managua, który uznawany jest za symbol Nikaragui. Inny interesującym wulkanem jest Concepción (1258 m n.p.m.), który wznosi się na wyspie Ometepe na środku jeziora Nikaragua. W Nikaragui panuje wilgotny i gorący klimat równikowy, ze średnimi miesięcznymi temperaturami przekraczającymi 25°C. Na wyżej położonych terenach środkowej Nikaragui temperatury są średnio o 10°C niższe. Wschodnie wybrzeża karaibskie przyjmują o wiele więcej opadów (2000-6000 mm) niż zachodnie wybrzeża pacyficzne (do 1500 mm). Dlatego też na wschodzie występują bogate wilgotne lasy równikowe, a na zachodzie uboższa sawanna. Wulkany w Nikaraguii: * Azul * Apoyeque * Casita * Cerro el Ciguatepe * Cerro Negro * Concepción * Chiltepe * El Chonco * Cosigüina * El Hoyo * Las Lajas * Maderas * Masaya * Mombacho * Momotombito * Momotombo * Las Pilas * Rota * San Cristóbal * Santa Clara * Telíca * Zapatera Historia Wybrzeże Nikaragui odkrył w 1502 Krzysztof Kolumb. Już wkrótce tereny te stały się obszarem hiszpańskiej kolonizacji. W 1524 hiszpański zdobywca Francisco Hernández de Córdoba założył miasta Granada i Leon. W XVII i XVIII wieku Nikaraguę nawiedzali piraci, którzy usytuowali się na wschodnim wybrzeżu. W 1811 w Granadzie zrodził się pierwszy nikaraguański ruch niepodległościowy. Doprowadził on do niepodległości kraju w 1821, który wraz z częścią Gwatemali wszedł w skład meksykańskiego cesarstwa Iturbide, a od 1823 w skład Stanów Zjednoczonych Ameryki Środkowej. Mimo że niepodległość od Hiszpanii ogłoszono 15 września 1821, Nikaragua stała się uznawaną przez społeczność międzynarodową niezależną republiką dopiero 25 czerwca 1850 roku. Nikaragua stanowiła ważny strategicznie obszar, stąd też liczne interwencje mocarstw światowych: brytyjska w połowie XIX wieku i amerykańskie na początku XX wieku. Destabilizację kraju pogłębiał trwający od początków republiki konflikt między ugrupowaniami konserwatystów (właścicieli plantacji kawy i trzciny cukrowej) a liberałami (rzemieślnikami i drobnymi właścicielami ziemskimi). Daniel Ortega podczas przemówienia, 1 maja 2005 Daniel Ortega podczas przemówienia, 1 maja 2005 W latach 1934-1979 krajem rządził reżim wojskowy, na czele którego stanął najpierw Anastasio Somoza García, a później jego synowie. Mieli oni poparcie amerykańskie. W 1961 zrodził się Front Wyzwolenia Narodowego im. Sandino, nazwani tak na cześć Augusta Sandino, przywódcy antyamerykańskiej partyzantki z lat 20.-30. W roku 1978 został zamordowany skrytobójczo wydawca opozycyjnej gazety ?La Prensa? Pedro Chamorro. Wydarzenie to doprowadziło do intensyfikacji wystąpień przeciwko dyktaturze. FSLN stanęło na czele walki zbrojnej przewodząc dwa razy powstaniom w 1978 i 1979 roku. Sandiniści połączyli się z liberalno-demokratyczną opozycją i wystąpili razem przeciwko Somozie w czerwcu 1979 roku. Powstanie doprowadziło w lipcu 1979 do obalenia długoletniej dyktatury klanu Somozów. Koalicja opozycji utworzyła wspólny rząd zapowiadając reformy polityczne i społeczne. Szybko doszło do rozłamu i powstania opozycji skupionej wokół gazety ?La Prensa? i wdowy po Pedro Chamorro ? Violecie Chamorro. W 1984 wybory parlamentarne wygrał FSLN a prezydentem został sandinistowski przywódca Daniel Ortega Saavedra. Sandiniści głosili pluralizm polityczny, politykę niezaangażowania i mieszaną gospodarkę co podkreślili w konstytucji z 1987 roku. Lewicowy FSLN łączył doktrynę marksizmu z teologią wyzwolenia. Sandiniści utrzymywali bliskie kontakty z Kubą i blokiem wschodnim. USA finansowały i udzielały wszechstronnej pomocy wszelkim przeciwnikom FSLN. CIA z byłych członków Gwardii Narodowej Somozy zorganizowała antyrządowe grupy zbrojne zwane Contras. Niewypowiedziana wojna USA przeciwko Nikaragui trwała od 1981 do 1989 roku. W jej trakcie zginęło 40000 ludzi głównie cywili zamordowanych przez Contras. Schyłek zimnej wojny przyczynił się do porozumienia między walczącymi stronami w sierpniu 1989. W wolnych wyborach w 1990 zwyciężyła popierana przez USA kandydatka antysandinistowskiej Narodowej Unii Opozycyjnej (UNO) Violeta Barrios de Chamorro. Również w wyborach parlamentarnych zwolennicy prezydenta zwyciężyli nad sandinistami Ortegi. 5 listopada 2006 roku, po prawie 17 latach pozostawania w opozycji Daniel Ortega niespodziewanie łatwo wygrał wybory prezydenckie. Sukces ten zawdzięcza przyjęciu znacznie bardziej pragmatycznego a mniej radykalnego programu społeczno - gospodarczego oraz pojednaniu z wieloma przeciwnikami politycznymi. Dodatkowe wsparcie uzyskał ze strony Kościoła katolickiego, dzięki poparciu stanowiska episkopatu w sprawie zakazu aborcji. Ustrój polityczny Nikaragua jest wielopartyjną republiką z jednoizbowym parlamentem, w którym zasiada 92 deputowanych. Podział administracyjny Podział administracyjny Nikaragui obejmuje 15 departamentów (departamentos) i 2 regiony autonomiczne (región autónoma): Departamenty: * Boaco, * Carazo, * Chinandega, * Chontales, * Esteli, * Granada, * Jinotega, * León, * Madriz, * Managua, * Masaya, * Matagalpa, * Nueva Segovia, * Rio San Juan, * Rivas. Regiony autonomiczne: * Atlántico Norte, * Atlántico Sur. Społeczeństwo Większość ludności Nikaragui, około 3/4, stanowią Metysi, potomkowie Indian i Europejczyków. Resztę stanowią osoby o białym lub czarnym kolorze skóry oraz Indianie. Językiem urzędowym jest hiszpański, choć część osób o czarnym kolorze skóry zamieszkujących głównie wybrzeże karaibskie posługuje się językiem angielskim. Według spisu ludności z roku 2005 większość Nikaraguańczyków (ok. 58,5%) to wyznawcy katolicyzmu (widać jednak wyraźny spadek - w 1995 roku odsetek wyznawców katolicyzmu wynosił 73%), liczni są również protestanci (21,6% - wzrost o około 5% w stosunku do roku 1995). Pozostałe grupy religijne to: Bracia morawscy (1,6%), Świadkowie Jehowy (0,9%), inne wyznania (1,6%) i bezwyznaniowcy (15,7%). Gospodarka Nikaragua to nadal dość słabo rozwinięty kraj, w którym dominuje rolnictwo, głównie wielkie plantacje bawełny i kawy. Ponadto uprawia się kukurydzę, ryż, rośliny strączkowe, warzywa, tytoń i banany. Choć wnętrze Nikaragui kryje wiele surowców mineralnych, to na uwagę zasługuje jedynie eksploatacja złota i rud miedzi. Przemysł przetwórczy jest również słabo rozwinięty. Sieć kolejowa i drogowa są słabo rozwinięte i obejmują głównie zachodnią część kraju. Tutaj też przebiega Droga Panamerykańska. Ważną rolę odgrywa transport wodny (m.in. na obu jeziorach) i lotniczy.

Historia