ERYTREA

ERYTREA

Erytrea (Ertra, Państwo Erytrea - Hagere Ertra) - państwo w Afryce Wschodniej, nad Morzem Czerwonym. Graniczy z Etiopią, Dżibuti i Sudanem.

Hymn Państwowy

Tytuł: Ertra, Ertra, Ertra


Godło Państwowe

...

Godło państwa ERYTREA

Dane podstawowe

Asmara

Asmara to stolica kraju Erytrea.

Stolica

arabski, tigrinia

Oficjalny język urzędowy dla kraju Erytrea to język arabski, tigrinia.

Język urzędowy

przejściowy

Ustrój polityczny dla kraju Erytrea to przejściowy.

Ustrój polityczny

prezydent Isajas Afewerki

Głowa państwa dla kraju Erytrea to prezydent Isajas Afewerki.

Głowa państwa

prezydent Isajas Afewerki

Szefem rządu dla kraju Erytrea jest prezydent Isajas Afewerki.

Szef rządu

96.121 320

Powierzchnia dla kraju Erytrea to 96.121 320 km2.

Powierzchnia km2

miejsce

Miejsce pod względem wielkości powierzchni państwa na świecie dla kraju Erytrea to miejsce.

Powierzchnia na świecie

119.4 669 638

Liczba ludności dla kraju Erytrea to 119.4 669 638 mieszkańców.

Liczba ludności

miejsce

Miejsce pod względem ilości ludności dla kraju Erytrea to miejsce na świecie.

Ludność na świecie

38,4

Gęstość zaludnienia dla kraju Erytrea to 38,4 osób/km2.

Gęstość zaludnienia

nakfa (ERN)

Oficjalna jednostka monetarna dla kraju Erytrea to nakfa (ERN).

Jednostka monetarna

UTC +3

Ustalona strefa czasowa dla kraju Erytrea to UTC +3.

Strefa czasowa

Ertra, Ertra, Ertra

Tytuł hymnu państwowego dla kraju Erytrea to Ertra, Ertra, Ertra.

Hymn państwowy

ER

Kod ISO 3166 dla kraju Erytrea to ER.

Kod ISO 3166

.er

Domena internetowa dla kraju Erytrea to .er.

Domena Internetowa

ERI

Kod tablic samochodowych, rejestracyjnych aut dla kraju Erytrea to ERI.

Kod samochodowy

291

Kod telefoniczny dla kraju Erytrea to 291.

Kod telefoniczny

Dominująca religia dla kraju Erytrea to .

Religia dominująca

Produkt Krajowy Brutto dla kraju Erytrea to .

PKB

Produkt Krajowy Brutto na osobę dla kraju Erytrea to .

PKB na osobę

Ustrój polityczny

Głową państwa i szefem rządu jest od 8 czerwca 1993 Isajas Afewerki. Erytrea jest republiką. Cały ustrój opiera się na konstytucji z 1997. Głową państwa i szefem rządu jest prezydent wybierany na 4-letnią kadencję przez KC Ludowego Frontu na Rzecz Demokracji i Sprawiedliwości. Przez ten sam front jest wybierany 1-izbowy Parlament, którego przewodniczącym jest prezydent. Jedyną legalną partią polityczną w Erytrei jest Ludowy Front Wyzwolenia na Rzecz Demokracji i Sprawiedliwości (rok założenia - 1970).


Podział administracyjny

Erytrea jest podzielona na 6 regionów: nr region stolica regionu powierzchnia (km2) mieszkańców (rok 1995) mieszkańców (rok 2001) mieszkańców (rok 2005) 1 Anseba Keren 23.200 400.846 484.200 549.000 2 Maekel Asmara 1.300 502.300 595.900 675.700 3 Gash-Barka Barentu 33.200 515.667 625.100 708.800 4 Semien-Keih-Bahri Massaua 27.800 392.653 576.200 653.300 5 Debub Mendefera 8.000 702.502 839.700 952.100 6 Debub-Keih-Bahri Assab 27.600 189.627 73.700 83.500 Suma 121.100 2.703.595 3.194.800 3.622.400


Geografia

W Erytrei wyróżnia się trzy strefy geograficzne. Część wschodnią stanowią pustynie i półpustynie, klimat jest gorący i suchy (oprócz wybrzeża), a ludność zajmuje się pasterstwem i rybołóstwem. Należący do tej strefy region Denakil to jedno z najgorętszych miejsc na Ziemi, leży on częściowo w depresji. Część centralna to żyzne wyżyny, gdzie rozwinięte jest rolnictwo, średnia roczna temperatura wynosi 18°C, pora deszczowa trwa od czerwca do września. Część zachodnia to suche i gorące niziny. Linia brzegowa Erytrei ma ok. 1000 km. Do Erytrei należy ok 350 wysp na Morzu Czerwonym, m. in. archipelag Dahlak. Największe miasta Erytrei to Asmara, Keren, Agordat, Nakfa oraz porty Massawa i Assab.

Historia

Do VII wieku Erytrea była częścią Królestwa Etiopii. W wiekach średnich nasiliły się w tym regionie wpływy arabskie - nie tylko kulturowe, ale i polityczne. W XVI wieku Erytrea została podbita przez Turków. Na mocy traktatu z Ucialli w 1890 r. stała się kolonią włoską, jednak traktat ten utracił moc po przegranej bitwie pod Aduą, gdzie 1 marca 1896 żołnierze cesarza Etiopii Sahle Marjam, panującego jako Menelik II (1889-1913), rozbili włoski korpus inwazyjny, kładąc tym samym kres planowi uczynienia z wysuniętego w kierunku Arabii cypla Afryki kolonii włoskiej. W 1936 r. kraj stał się kolonią włoską w ramach Włoskiej Afryki Wschodniej. W latach 1941-1952 Erytreą zarządzali Brytyjczycy. W 1952 r. na mocy rezolucji ONZ kraj wszedł w skład Etiopii jako prowincja autonomiczna i pozostał nią do roku 1962. W latach 60. XX w. w Erytrei zaczęły się rodzić poglądy i ruchy niepodległościowe. Nasiliły się one po zmianie statusu na prowincję Etiopii. Ruchy te były wspierane przez kraje arabskie. W latach 70. toczyła się tam partyzancka wojna domowa. Partyzanci opanowali dużą część Erytrei, ale Etiopia z pomocą ZSRR i Kuby odzyskała całą prowincję. W latach 80. ruchy niepodległościowe wybuchły na nowo. W 1981 r. wojska etiopskie opuściły północną część prowincji. W 1993 r. przeprowadzono referendum, w wyniku którego Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia ogłosił niepodległość Erytrei (czerwiec 1993). W tym samym miesiącu przeprowadzono wybory prezydenckie, które wygrał Isajas Afewerki. W 1997 r. uchwalono nową konstytucję. W 1998 w wyniku sporów o wytyczenie granicy między dwoma państwami wybuchła wojna erytrejsko-etiopska. Zakończyła się porozumieniem zawartym w Algierze 12 grudnia 2000. Od tego czasu strefa graniczna jest patrolowana przez siły pokojowe ONZ. Pod koniec roku 2005 Erytrea zmusiła ONZ do ewakuowania ze swojego terytorium żołnierzy z Europy, Ameryki i Kanady (zgodziła się na pozostanie żołnierzy z krajów Azji i Afryki). Ten bezprecedensowy krok jest związany z narastającym napięciem między Erytreą i Etiopią, które może doprowadzić do wznowienia wojny ([1]). Podczas Wojny w Somalii Erytrea wsparła kilkutysięcznym oddziałem Unię Trybunałów Islamskich.

Gospodarka

Gospodarka Erytrei, podobnie jak szeregu innych krajów afrykańskich, bazuje na rolnictwie na potrzeby własne. 80% ludności żyje z uprawy roli i hodowli. Wojna z Etiopią w latach 1998 - 2000 spowodowała dotkliwe straty gospodarcze niszcząc 55 tys. domów. Aczkolwiek nawet podczas wojny budowano nowe drogi, mosty i poprawiano porty. Gospodarka jest kontrolowana przez rząd. Przyszłość gospodarki zależy od likwidacji analfabetyzmu, zmniejszeniu bezrobocia i otwarciu gospodarki dla emigrantów, którzy mogą dostarczyć pieniędzy i ekspertyzy. Dochód na głowę ludności 900 USD (2004). 50% ludności żyje w ubóstwie. Partnerzy w handlu zagranicznym: Malezja - 66%, Kanada - 13%, Włochy 11%, Francja - 4%

Historia